ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Pablo Neruda

Γυναικείο σώμα, λόφοι λευκοί, πόδια κατάλευκα, μοιάζεις του κόσμου όπως μου δίνεσαι έτσι. Το αργασμένο κορμί μου άγρια σε σκάβει και σου αναδύει τον υιό και λόγο από της γαίας τα έγκατα. Ήμουνα μόνος κι έρημος, σαν το τούνελ καληώρα. Με βλέπαν τα πουλιά και φεύγανε, και μέσα μου όρμαγε η νύχτα πανίσχυρη και καταλυτική. Για να μείνω εγώ ζωντανός, έφτιαξα εσένανε όπλο, σ' έβαλα βέλος στο τόξο μου, στη σφεντόνα μου πέτρα. Επέστη όμως της πληρωμής ο καιρός, κι εγώ σ' αγαπάω. Σώμα από χνούδι κι από μούσκλια κι από άπληστο γάλα και κραταιό. Ω, τ' αγγεία του στήθους! Ω!, τα μάτια της απουσίας! Ω, του εφηβαίου τα ρόδα! Ω, η συρτή και θλιμμένη φωνή σου! Σώμα της δικιά μου γυναίκας, υπήκοος θα 'μαι πιστός των θέλγητρών σου. Δίψα μου, πόθε μου ατελεύτητε, αβέβαιε δρόμε μου! Σκούρες νεροσυρμές, όπου η δίψα αιώνια ακολουθεί, και ο κάματος ακολουθεί, και ο καημός ο απέραντος.

"Ο Μίτος του Μύθου" Χόρχε Λουίς Μπόρχες

"...Ο μίτος χάθηκε. Το ίδιο και ο λαβύρινθος.
Σήμερα, εξακολουθούμε να μην ξέρουμε αν μας περιβάλλει ένας λαβύρινθος, ένα μυστικό σύμπαν ή ένα επικίνδυνο χάος.
Το ευτυχές μας χρέος είναι να φανταζόμαστε οτι υπάρχει ένας λαβύρινθος και ένας μίτος. Αυτόν τον μίτο δεν θα τον βρούμε ποτέ. ίσως τον συναντάμε και τον χάνουμε σε μια πράξη πίστης, σε μια αρμονία, σ΄ένα όνειρο, στις λέξεις που ονομάζονται φιλοσοφία ή πολύ απλά, στην απέριττη ευτυχία."

Τάσος Λειβαδίτης

Ακούς αυτήν την υπέροχη μουσική;
Τον ρώτησα.
Δεν είναι μουσική,μου λέει.
Εγώ καταστρέφω τη ζωή μου..

"In the Light of the Moon" Delmira Agustini

The moon is pallid and sad, the moon is bloodless and cold.
I imagine the half-moon as a profile of the dead…
And beyond the renowned and praised pallor
Of Arab pearls, I prefer the rose in recent bud.
In a corner of this land with the colors of earth,
I adore this pale moon, I adore this death mask!
And at the altar of the night, like a flower inflamed,
Inebriated by strange perfumes, my soul resigns.
I know of lips withered with blasphemy and wine;
After an orgy they kiss her trace in the lane.
Insane ones who die kissing her image in lakes…
Because she is light of innocence, because white things
Illuminate her mysterious light, things taking on white,
And even the blackest souls become uncertainly bright.

"Wyatt somewhat redeemed" Sir Thomas Wyatt’s Stalking Foot

She flees from me that sometime did me seek                 With stockinged foot entering my chamber I have seen her gentle, tame and meek Who now is wild, refusing to remember That in the past she placed herself in danger To take my hand, though now far does she range. Heaven be thanked it was not always so But in more pleasant times she came to me Clad thinly in her silks in beauteous guise Slipped her loose gown which from her shoulders fell Clasped in her slender arms I heard her tell Me softly whispering, as we did  kiss Dear heart, tell me, do you like this – and this? It was no dream from which I durstn’t waken And all that I was helpless to prevent Being lost is lost and now I am forsaken As she has left me here and flown away. Now she is willful and intransigent And so, since I have been thus cruelly served I wonder if she found what she deserved.