i like my body when it is with your
body. It is so quite new a thing.
Muscles better and nerves more.
i like your body. i like what it does,
i like its hows. i like to feel the spine
of your body and its bones, and the trembling
-firm-smooth ness and which i will
again and again and again
kiss, i like kissing this and that of you,
i like, slowly stroking the, shocking fuzz
of your electric fur, and what-is-it comes
over parting flesh … And eyes big love-crumbs,
and possibly i like the thrill
of under me you so quite new
O fleece, that down the neck waves to the nape!
O curls! O perfume nonchalant and rare!
O ecstasy! To fill this alcove shape
With memories that in these tresses sleep,
I would shake them like penions in the air!
Languorous Asia, burning Africa,
And a far world, defunct almost, absent,
Within your aromatic forest stay!
As other souls on music drift away,
Mine, O my love! still floats upon your scent.
I shall go there where, full of sap, both tree
And man swoon in the heat of the southern climates;
Strong tresses be the swell that carries me!
I dream upon your sea of amber
Of dazzling sails, of oarsmen, masts, and flames:
A sun-drenched and reverberating port,
Where I imbibe colour and sound and scent;
Where vessels, gliding through the gold and moiré,
Open their vast arms as they leave the shore
To clasp the pure and shimmering firmament.
I'll plunge my head, enamored of its pleasure,
In this black ocean where the other hides;
My subtle spirit then will know a measure
Of fertile idleness and fragrant leisure,
Lulled by the infinite rhythm of its tides!
Pavilion, of autumn-shadowed tresses spun,
You give me back the azure from afar;
And where the twisted locks are fringed with down
Lurk mingled odors I grow drunk upon
Of oil of coconut, of musk, and tar.
A long time! always! my hand in your hair
Will sow the stars of sapphire, pearl, ruby,
That you be never deaf to my desire,
My oasis and my gourd whence I aspire
To drink deep of the wine of memory.
Φθινοπώριασε…
Προς τι όμως η ανάγκη για παντοτινό ήλιο;
Εμείς είμαστε στρατευμένοι στην ανακάλυψη του θείου
φωτός…
Μακριά από τους ανθρώπους που φθίνουν με τις εποχές…
Φθινόπωρο…
Η βάρκα μας μετέωρη μες στην ασάλευτη ομίχλη
Επιστρέφει στο λιμάνι της δυστυχίας…
Στην απέραντη πολιτεία με τον ουρανό λεκιασμένο
από φωτιά καιλάσπη…
Κουρέλια που σαπίζουν…
Μουσκεμένο στη βροχή ψωμί….
Μέθη… Μέθη… Μέθη…
Και χιλιάδες έρωτες που με σταύρωσαν…
Δε θα σταματήσει πια αυτή η λάμια
να εξουσιάζει εκατομμύριαψυχές και σώματα νεκρών
που θα αντιμετωπίσουνε τη θεία κρίση…
Ο εαυτός μου…
Κοιτάζω πάλι τον εαυτό μου…
Κοιτάζομαι ξανά…
Το δέρμα μου φαγωμένο από το πύο και την πανούκλα…
Τα μαλλιά μου σκουλήκια
και στην καρδιά μου παντού σκουλήκια …
Ξαπλωμένος ανάμεσα σε άγνωστους χωρίς ηλικία, χωρίς
αισθήματα…
Θα μπορούσα να πεθάνω εδώ…
Τι φριχτή ανάμνηση…;;
Σιχαίνομαι την κακομοιριά και ο χειμώνας με τις ανέσεις
του με φοβίζει…
Καμιά φορά βλέπω στον ουρανό απέραντες ακτές…
Πλημμυρίζουν από χαρούμενα έθνη ντυμένα στα λευκά…
Από πάνω μου ένα μεγάλο χρυσό καράβι με τις
πολύχρωμες σημαίες του
Να ανεμίζουν στην πρωινή αύρα…
Επινόησα όλες τις γιορτές…
Έζησα όλους τους θριάμβους… Όλα τα δράματα…
Προσπάθησα να δημιουργήσω καινούργια λουλούδια…
Καινούργια άστρα… Καινούργιασώματα… Καινούργιες
γλώσσες…
Πίστεψα ότι απέκτησα υπερφυσικές δυνάμεις…
Και λοιπόν;;;
Πρέπει να θάψω μια για πάντα τη φαντασία μου και τις
αναμνήσεις μου…
Η μεγάλη δόξα του καλλιτέχνη έχει πάει περίπατο…
Θα ζητήσω συγγνώμη που έζησα μες στο ψέμα και
φύγαμε…
Ούτε ένα αγαπημένο χέρι….
Ούτε ένα..;
Πουθενά βοήθεια…
Πουθενά..;
