"Τὰ χέρια" - Γ.Σεφερης

Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι σ᾿ ἕνα μεγάλον ἴσκιο

τὸ χρῶμα τῆς αὐγῆς τὸ αἰσθάνομαι στὰ δάχτυλά σου.

Ξέχασε τὸ ψέμα ποὺ σὲ βοήθησε νὰ ζήσεις

γύμνωσε τὰ πόδια σου, γύμνωσε τὰ μάτια σου,

μᾶς μένουν λίγα πράγματα ὅταν γυμνωθοῦμε

ἀλλὰ τὰ βλέπουμε στὸ τέλος πιστά.

Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι πάντα σ᾿ ἕνα μονοπάτι,

τ᾿ αὐλάκια χαλασμένα δεξιὰ κι ἀριστερά, στὴν ἄκρη

τὸ σπίτι μὲ γυαλιὰ ποὺ τὸ χτυπάει ὁ ἥλιος, ἄδειο.

Σκέφτηκα τὰ δάχτυλά σου νὰ χτυποῦν τὰ τζάμια

σκέφτηκα τὴν καρδιά σου νὰ χτυπᾷ πίσω ἀπ᾿ τὰ τζάμια

καὶ πόσο λίγα πράγματα χωρίζουν ἕναν ἄνθρωπο

ποῦ δὲν τὰ ξεπερνᾷ.

Δὲν ξέρεις τίποτα γιατὶ κοίταξες τὸν ἥλιο.

Τὸ αἷμα σου στάλαξε στὰ μαῦρα φύλλα τῆς δάφνης

τ᾿ ἀηδόνι, περασμένες νύχτες, μάρμαρα στὸ φεγγάρι

καὶ στὸ ποτάμι τό ῾συρα κι ἔβαψε τὸ ποτάμι.

Συλλογίζομαι, ὅταν συλλογίζομαι, συλλογίζομαι

τὶς φλέβες μου καὶ τὸ μυστήριο τῶν χεριῶν σου ποὺ ὁδηγοῦν

κατεβαίνοντας προσεχτικὰ σκαλοπάτι τὸ σκαλοπάτι.

Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι σ᾿ ἕναν μεγάλο κῆπο

Α.Καρκαβίτσας

Δεν έχει πίστη, δεν έχει έλεος. Λάτρεψέ την όσο θες, δόξασε την· εκείνη το σκοπό της. Μην κοιτάς που χαμογελά, που σου τάζει θησαυρούς. Αργά γρήγορα θα σου σκάψει το λάκκο ή θα σε ρίξει πετσί και κόκαλο, άχρηστο στον κόσμο. Είπες θάλασσα, είπες γυναίκα, το ίδιο κάνει.

"Chorus from Hellas" - Percy Bysshe Shelley

The world`s great age begins anew,

The golden years return,

The earth doth like a snake renew

Her winter weeds outworn:

Heaven smiles, and faith and empires gleam,

Like a wrecks of a dissolving dream.

A brighter Hellas rears its mountains

From waves serener far;

A new Peneus rolls his fountains

Against the morning star.

Where fairer Tempes bloom, there sleep

Young Cyclads on a sunnier deep.

A loftier Argo cleaves the main,

Fraught with a later prize;

Another Orpheus sings again,

And loves, and weeps, and dies.

A new Ulyssses leaves once more

Calypso for his native shore...

"Η πέννα γρατσουνάει" - Φρίντριχ Νίτσε

Η πεννα γρατσουναει : τι κολαση!

Ειμαι καταδικασμενος να γρατσουναω;

Γρηγορα τη βουταω στο μελανι

γραφω με ποταμους μελανι.

Πως κυλαει τωρα,τοσο πυκνο,τοσο πλατυ!

Πως πετυχαινει καθετι που δοκιμαζω!

Μονο που δεν διαβαζεται η γραφη-

μα τι με νοιαζει;Και ποιος διαβαζει αυτα που γραφω;

Poets leave hell