"Εισαι..." Γιαννης Μαυροματιδης

Εισαι μια πυρρινη μαζα,
ενας φλεγομενος πλανητης,ο μοναδικος στο σκοτεινο μοναχικο μου απειρο.
Σε βλεπω,νιωθω την θερμη σου,
μα οσο κι αν προσπαθω δεν μπορω να σε φτασω ποτε...

Έντεκα λεπτά-Paulo Coelho (απόσπασμα)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πουλί.Στολισμένο με δυο τέλειες φτερούγες και λαμπερό, χρωματιστό και υπέροχο φτέρωμα.Ήταν δηλαδή ένα ζώο φτιαγμένο για να πετάει ελεύθερο και να αιωρείται στον ουρανό,δίνοντας χαρά σε όποιον το παρατηρούσε.
Μια μέρα μια γυναίκα είδε το πουλί και το ερωτεύτηκε. Έμεινε να κοιτάζει το πέταγμά του με το στόμα ανοιχτό από τη σαστιμάρα., με την καρδιά της να γοργοχτυπάει και τα μάτια της να λάμπουν από συγκίνηση. Την κάλεσε να πετάξει μαζί του και ταξίδεψαν μαζί στον ουρανό μέσα σε απόλυτη αρμονία. Η γυναίκα, θαύμαζε, υμνούσε και λάτρευε το πουλί.
Αλλά τότε σκέφτηκε..μπορεί να θέλει να γνωρίσει μακρινά βουνά!Κι η γυναίκα αισθάνθηκε φόβο.Φόβο μην το ξανανοιώσει πια αυτό με άλλο πουλί. Κι αισθάνθηκε φθόνο για την ικανότητα του πουλιού να πετάει.
Και αισθάνθηκε μοναξιά.
Σκέφτηκε΅θα στήσω μια παγίδα.Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί, δεν θα ξανφύγει.
Το πουλί, που ήταν κι αυτό ερωτευμένο, επέστρεψε την επόμενη μέρα, έπεσε στη παγίδα και κλείστηκε στο κλουβί.
Κάθε βράδυ η γυναίκα το κοιτούσε.Ήταν το αντικείμενο του πόθου της και το έδειχνε στις φίλες της που σχολίαζαν.."Μα εσύ τα έχεις όλα!"..
Όμως άρχισε να γίνεται μια παράξενη μεταμόρφωση:αφού ήταν δικό της και δεν χρειαζόταν να το κατακτήσει, έχασε το ενδιαφέρον της..
Εκείνο χωρίς να μπορεί να πετάξει και να εκφράζει το νόημα της ζωής του, άρχισε να μαραζώνει, να χάνει τη λάμψη του, να ασχημαίνει-και η γυναίκα δεν του έδινε πια την προσοχή της, μόνο το τάιζε και φρόντιζε το κλουβί του.
Μια ωραία μέρα το πουλί πέθανε.
Η γυναίκα λυπήθηκε πολύ και το σκεφτόταν συνέχεια. Αλλά δεν θυμόταν το κλουβί, θυμόταν μόνο την ημέρα που το είδε για πρώτη φορά να πετάει ευχαριστημένο μέσα στα σύννεφα.
Αν παρατηρούσε τον εαυτό της θα ανακάλυπτε ότι αυτό που τη συγκινούσε τόσο πολύ ήταν η ελευθερία του, η ενέργεια που εξέπεμπαν οι φτερούγες του κι όχι το ίδιο του το σώμα.

Χωρίς εκείνο πια κι η δική της ζωή έχασε το νόημά της κι ο θάνατος ήρθε να χτυπήσει την πόρτα της..
"Γιατί ήρθες;", τον ρώτησε.
"Για να μπορέσεις να ξαναπετάξεις μαζί του στα ουράνια", αποκρίθηκε ο θάνατος. .." Αν το είχες αφήσει να φύγει και πάντα να επιστρέφει, θα το αγαπούσες και θα το θαύμαζες ακόμα περισσότερο.Τώρα όμως χρειάζεσαι εμένα για να το ξαναδείς.."

"All or nothing" Lang Leav

" The Dead" By Don Paterson

Our business is with fruit and leaf and bloom;   

though they speak with more than just the season's tongue—   

the colours that they blaze from the dark loam   

all have something of the jealous tang   

   

of the dead about them. What do we know of their part   

in this, those secret brothers of the harrow,   

invigorators of the soil—oiling the dirt   

so liberally with their essence, their black marrow?   

   

But here's the question. Are the flower and fruit   

held out to us in love, or merely thrust   

up at us, their masters, like a fist?   

   

Or are they the lords, asleep amongst the roots,   

granting to us in their great largesse   

this hybrid thing—part brute force, part mute kiss?

" Address to the Devil" By Robert Burns

O Prince, O chief of many throned pow'rs!
That led th' embattled seraphim to war!
(Milton, Paradise Lost)

O thou! whatever title suit thee,—

Auld Hornie, Satan, Nick, or Clootie!

Wha in yon cavern, grim an' sootie,

       Clos'd under hatches,

Spairges about the brunstane cootie

       To scaud poor wretches!

Hear me, Auld Hangie, for a wee,

An' let poor damned bodies be;

I'm sure sma' pleasure it can gie,

       E'en to a deil,

To skelp an' scaud poor dogs like me,

       An' hear us squeel!

Great is thy pow'r, an' great thy fame;

Far ken'd an' noted is thy name;

An' tho' yon lowin heugh's thy hame,

       Thou travels far;

An' faith! thou's neither lag nor lame,

       Nor blate nor scaur.

Whyles, ranging like a roarin lion,

For prey a' holes an' corners tryin;

Whyles, on the strong-wing'd tempest flyin,

       Tirlin' the kirks;

Whyles, in the human bosom pryin,

       Unseen thou lurks.

I've heard my rev'rend graunie say,

In lanely glens ye like to stray;

Or whare auld ruin'd castles gray

       Nod to the moon,

Ye fright the nightly wand'rer's way

       Wi' eldritch croon.

When twilight did my graunie summon

To say her pray'rs, douce honest woman!

Aft yont the dike she's heard you bummin,

       Wi' eerie drone;

Or, rustlin thro' the boortrees comin,

       Wi' heavy groan.

Ae dreary, windy, winter night,

The stars shot down wi' sklentin light,

Wi' you mysel I gat a fright,

       Ayont the lough;

Ye like a rash-buss stood in sight,

       Wi' waving sugh.

The cudgel in my nieve did shake,

Each bristl'd hair stood like a stake,

When wi' an eldritch, stoor "Quaick, quaick,"

       Amang the springs,

Awa ye squatter'd like a drake,

       On whistling wings.

Let warlocks grim an' wither'd hags

Tell how wi' you on ragweed nags

They skim the muirs an' dizzy crags

       Wi' wicked speed;

And in kirk-yards renew their leagues,

       Owre howket dead.

Thence, countra wives wi' toil an' pain

May plunge an' plunge the kirn in vain;

For oh! the yellow treasure's taen

       By witchin skill;

An' dawtet, twal-pint hawkie's gaen

       As yell's the bill.

Thence, mystic knots mak great abuse,

On young guidmen, fond, keen, an' croose;

When the best wark-lume i' the house,

       By cantraip wit,

Is instant made no worth a louse,

       Just at the bit.

When thowes dissolve the snawy hoord,

An' float the jinglin icy-boord,

Then water-kelpies haunt the foord

       By your direction,

An' nighted trav'lers are allur'd

       To their destruction.

And aft your moss-traversing spunkies

Decoy the wight that late an drunk is:

The bleezin, curst, mischievous monkeys

       Delude his eyes,

Till in some miry slough he sunk is,

       Ne'er mair to rise.

When Masons' mystic word an grip

In storms an' tempests raise you up,

Some cock or cat your rage maun stop,

       Or, strange to tell!

The youngest brither ye wad whip

       Aff straught to hell!

Lang syne, in Eden'd bonie yard,

When youthfu' lovers first were pair'd,

An all the soul of love they shar'd,

       The raptur'd hour,

Sweet on the fragrant flow'ry swaird,

       In shady bow'r;

Then you, ye auld snick-drawin dog!

Ye cam to Paradise incog,

And play'd on man a cursed brogue,

       (Black be your fa'!)

An gied the infant warld a shog,

       Maist ruin'd a'.

D'ye mind that day, when in a bizz,

Wi' reeket duds an reestet gizz,

Ye did present your smoutie phiz

       Mang better folk,

An' sklented on the man of Uz

       Your spitefu' joke?

An' how ye gat him i' your thrall,

An' brak him out o' house and hal',

While scabs and blotches did him gall,

       Wi' bitter claw,

An' lows'd his ill-tongued, wicked scaul,

       Was warst ava?

But a' your doings to rehearse,

Your wily snares an' fechtin fierce,

Sin' that day Michael did you pierce,

       Down to this time,

Wad ding a Lallan tongue, or Erse,

       In prose or rhyme.

An' now, Auld Cloots, I ken ye're thinkin,

A certain Bardie's rantin, drinkin,

Some luckless hour will send him linkin,

       To your black pit;

But faith! he'll turn a corner jinkin,

       An' cheat you yet.

But fare you weel, Auld Nickie-ben!

O wad ye tak a thought an' men'!

Ye aiblins might—I dinna ken—

       Still hae a stake:

I'm wae to think upo' yon den,

       Ev'n for your sake!