Ενα τοξο το κορμι σου
και οι τεντωμενες του χορδες τα καμπυλωτα σου φρυδια.
Στη φαρετρα της ομορφιας σου αδημονουν πληθος τα ανελεητα βελη:
τα διδυμα,μαυρα σου ματια,το στομα σου που μοιαζει με ωριμο συκο,
το λειο σου δερμα με την σταρενια του αποχρωση,
οι ατελειωτες γραμμες του κορμιου σου που περιπλεκονται
σ' ενα μυστικο,ερωτικο λαβυρινθο,που στο κεντρο του σιγοκαει
μια καρδια ετοιμη να εκραγει...
Ολονυχτίς κοιμήθηκα κοντά σου
δίπλα στη θάλασσα, στο νησί.
Ήσουν ατίθαση και τρυφερή ανάμεσα στη χαρά και στο όνειρο,
ανάμεσα στο νερό και στη φωτιά.
Μπορεί αργότερα να ‘σμίξαν τα όνειρά μας
στα ύψη ή στα βάθη,
πάνω σαν κλωνιά που σάλευαν στον ίδιον άνεμο,
κάτω σαν κοκκινόριζες που αγγίζονταν.
Μπορεί το όνειρό σου
απ’ το δικό μου να ξεμάκρυνε
και στο μουντό το πέλαγος
να μ’ έψαχνε
σαν τότε,
που ακόμα δεν υπήρχες,
τότε που αρμένιζα στο πλάι σου
δίχως να σε θωρώ,
και γύρευαν τα μάτια σου
αυτά που τώρα
τα χέρια σου γιομίζω
-ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό –
γιατί είσαι εσύ το κύπελλο
που πρόσμενε τα δώρα της ζωής μου.
Κοιμήθηκα κοντά σου
ολονυχτίς ενώ
η σκούρα γη γύριζε
με ζωντανούς κι αποθαμένους,
κι άξαφνα ξυπνώντας
μες στο σκοτάδι
το μπράτσο μου τη μέση σου αγκαλιάζει.
Μήτε τη νύχτα, μήτε το όνειρο
θα μας χωρίσουν πια.
Κοιμήθηκα κοντά σου
και στο ξύπνημα, το στόμα σου
ήρθε απ’ το όνειρό σου,
και μου ‘φερε τη γεύση απ’ τη γη,
απ’ το θαλασσονέρι, τα φύκια,
απ’ της ζωής τα βάθη,
και δέχτηκα το φίλημά σου
βρεγμένο από τη χαραυγή
λες και βγήκε
απ’ το πέλαγος που μας κυκλώνει.
While the red-stained mouths
of machine guns ring
Across the infinite expanse of day;
While red or green,
before their posturing King,
The massed battalions break and melt away;
And while a monstrous frenzy runs a course
That makes of a thousand men a smoking pile
— Poor fools! — dead, in summer, in the grass,
On Nature's breast, who meant these men to smile;
There is a God, who smiles upon us through
The gleam of gold, the incense-laden air,
Who drowses in a cloud of murmured prayer,
And only wakes when weeping mothers bow
Themselves in anguish, wrapped in old black shawls —
And their last small coin into his coffer falls.
Στις τρυφερες σου σαρκες βαθεια χωμενα τα γαμψονυχα μου
Σε κραταω σφιχτα,
πεινασμενο ορνεο που τρεφεται με τ' απομειναρια αυτης που ησουν καποτε
Και καποτε ησουν τα παντα
Τωρα εισαι ματωμενα κομματια σαρκας,
λωριδες δερματος που κρεμονται απο το ανελεητο ραμφος μου
Στο τελος δεν θα θυμαμαι τιποτα αλλο απο εσενα,
εκτος απο την γευση σου
Μου αρκει κι αυτο...
Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός
Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.
