"Ωρες" (Απόσπασμα από ''Αόρατους Ονειροδιαβάτες'' Κωνσταντινα Θεοδωροπουλου

Οι ώρες δεν περνούν. Είναι πρωί και είμαι ξάγρυπνη από ποια ώρα, δεν θυμάμαι! Με κατακλύζει εκείνο το γνώριμο σκοτάδι . Εκείνο που μιλά μόνο με πικραμένες αλήθειες.
Φταίω που έπεσα νωρίς για ύπνο. Τινάχτηκα με το κάλεσμα και πέταξα τα βαριά καλύμματα . Με μία παλιά μακριά λευκή νυκτικιά, βάδισα σιωπηλά και άνοιξα την πύλη.
Με τύφλωσε το φώς. Και αντίκρισα την μελωδία. Όσο το πλησίαζα, τόσο απομακρυνόμουν από τα ζεστά. Και σαν ένιωσα ένα χέρι στην πλάτη , γύρισα να το χαϊδέψω . Εκείνο με έσπρωξε με δύναμη , και έπεσα από το γκρεμό. Ένιωθα πως έπεφτα ώρες…

"Μου θυμιζεις την θαλασσα εντος μου..." Γιαννης Μαυροματιδης

Καθε φορα που αφηνω το βλεμμα μου,
ν' απλωθει στο απεραντο της θαλασσας εντος μου
Τα παντα πανω της,μεσα της,παντου ολογυρα της
μου θυμιζουν εσενα.
Οι εναλλασσομενες μπλε και πρασινες αποχρωσεις της
μου θυμιζουν τα χρωματα των δικων σου ματιων.
Ρουφω απληστα την καθαρια,αναζωογονητικη αυρα της,
οπως την δροσερη αναπνοη σου καθε φορα που γευομαι τα φιλια σου.
Κι οταν βυθιζομαι μες στο βαθυγαλαζο της
και παρασυρομαι ηδονικα στην ρευστη απεραντοσυνη της,
καιγεται ολο μου το "Ειναι" και μονο στην σκεψη,
οτι ετσι "χανομαι" εκεινες τις μοναδικες στιγμες που κανω ερωτα μαζι σου...

"A Dream of death" William Butler Yeats

I dreamed that one had died in a strange place
Near no accustomed hand,
And they had nailed the boards above her face,
The peasants of that land,
Wondering to lay her in that solitude,
And raised above her mound
A cross they had made out of two bits of wood,
And planted cypress round;
And left her to the indifferent stars above
Until i carved these words:
i{She was more beautiful than thy first love,}
i{But now lies under boards.}

"Το ταξιδι μου μεσα σου" Γιαννης Μαυροματιδης

 Ποιο κλειδι,ποιος χαρτης,ποιο μυστικο θα μου δειξουν τον δρομο και τον τροπο. 
 Να μπορεσω διασχισω τις τοξοτες γεφυρες των φρυδιων σου και να εισχωρησω σαν προσκυνητης   στο συμπαν της μοναδικης ομορφιας σου;
 Να διασχισω τις βαθιες λιμνες των βιολετιων ματιων σου, να ξεδιψασω με την υγρη μελαγχολια τους την φωτια που καει ακαταπαυστα μεσα μου.
 Να ανοιξω τα χειλη σου σαν ωριμο συκο και να γευτω την σαρκωδη γλυκα τους.
 Και να συνεχισω πιο κατω,με σιγουρα βηματα πανω στο βαθυ σου στερνο,
 που θα μ' οδηγησουν στο λειο,χιονολευκο στηθος σου.
 Εκει που ρεουν δυο ροδοχρωμοι κρουνοι με το μελι και το γαλα που τρεφονται οι σκοτεινοι Θεοι του ερωτα.
 Ν' ακολουθησω τ'απατητα μονοπατια που σχηματιζουν τις καμπυλες του κορμιου σου,
 ν' αφησω τα απροσεκτα χναρια μου πανω στην σκονη που εμεινε απο το παρελθον  που περασε,
 να χαραξω παντου τα σημαδια μου,να σπειρω τους θλιμενους αναστεναγμους μου και να φυτρωσουν αγκαθωτα,κοκκινα σαν το αιμα τριανταφυλλα.
 Και καποια στιγμη,μια μαγικη στιγμη,εκεινη την μοναδικη στιγμη να σταθω μπροστα στο αδυτο που κρυβεις τους πιο ανομολογητους ποθους σου.
 Εκει που κυλαει απο μεσα σου το λαμπερο ποταμι ολων οσων λιωνει με την λαβα της η φωτια που καει μεσα στην ψυχη σου.
 Εκει θα σταθω,εκει θα τελειωσει το ταξιδι μου, εκει θ' αρχισει κατι αλλο,κατι που ουτε να το φανταστω μπορω....